برای دیدن این ویدئو کلیپ لطفا بر روی لینک زیر کلیک کنید:
هموطنان گرامی لطفا این ویدئو کلیپ را برای همه دوستانتان از طریق ایمیل بفرستید و عزیزانی هم که وبلاگ یا وبسایت دارند لطفا این ویدئو کلیپ را در وبلاگ یا وبسایتشان قرار دهند.
با سپاس 
برای شنیدن مصاحبه شاهزاده رضا پهلوی با آقای نادر صدیقی در رادیو صدای ایران لطفا بر روی لینک زیر کلیک کنید:
http://sarbazevatan.multiply.com/journal/item/317
با سپاس فراوان از جناب آرشان مدیر محترم وبسایت سربازان وطن
( تصویر از آرشیو )
برای شنیدن گفتگوی شاهزاده رضا پهلوی با بخش پارسی رادیو صدای اسرائیل لطفا بر روی لینک زیر کلیک کنید:
ایران پرس نیوز:نگاه و گزارشی كوتاه از راهپيمائی حکومتی 22 بهمن در تهران
(( الف – بيقرار))
معمولا"براي اينكه بتوانم مشروعيت ومقبوليت رژيم درنزد عامه مردم را مورد ارزيابي قرار بدهم، سعي كرده ام تا برخلاف تمامي گرفتاريهاي شخصي وخانوادگي، وانزجاري كه ازعملكرد ومحتواي اين رژيم دارم درمراسمي از جنس راهپيمائيها، علل الخصوص راهپيمائي هائي از نوع 22 بهمن كه براي رژيم داراي اهميت استراتژيكي است، ومعمولا"از مدتها قبل براي برگزاري بگفته خودشان هرچه با شكوه تر برگزارشدنش اقدام ميكنند حضور يابم تا از نزديك شاهد حضور مردم (( حقيقي – يا ساختگي بودنش)) باشم. بهمين دليل وبا توجه به توضيح مختصري كه دادم، اين بار نيز صبح ساعت 9 صبح از خانه بيرون زدم تا باتفاق دو تن ديگر از همرزمان و فعالين مسئله راهپيمائي شكوهمند 22 بهمن رژيم را از نزديك شاهد باشيم.
مسيرهاي منتهي به خيابان شاهرضا، (( انقلاب فعلي)) از ميدان فردوسي بسمت غرب، وكليه مبادي هاي ورودي به خيابان شهیاد رايا بسته بودند ويا با مقررات ويژه تردد مواجه بود. ناچارا"اتومبيل را در يكي از خيابانهاي فرعي قره ني (( فيشرآباد سابق)) پارك كرديم وراهي مسيراصلي يعني خيابان 24 اسفند شديم. درهميجا بايد بگويم از آن جمعيتي كه معمولا"صدا وسيماي دروغگوی جمهوري اسلامي تحويل مردم و بينندگان و شنوندگان خود ميدهد ابدا"خبري نبود. چرا كه اگر چنين باشد، يكي از نقاط بسيار مهم اين مسيرها همين ميدان فردوسي بسمت دانشگاه تهران وميدان شهیاد است. كاملا" مشخص بود كه گروهاي اعزامي به اين راهپيمائي در تشكلهاي كارمندي و كارگري آنهم با چهرها و ظواهري كاملا" قابل تشخيص، و دانش آموزي سازماندهي شده بود كه بصورت كوپه اي و سازمان يافته از خيابانهاي فرعي و منتهي به خيابان اصلي (( يعني انقلاب و آزادي)) وارد شده وبسمت ميدان شهیاد روانه ميشدند.
در طول مسيري كه در حركت بوديم ((حدفاصل بين ميدان فردوسي تا ميدان 24 اسفند)) بخوبي مي شد دريافت كه عده شركت كنندگان دراين مراسم نخ نما شده وبي رنگ عمدتا" شاگردان مدارس، و بخش ديگر نيز از خانواده پاسداران وشهدا وبسيجيان هستند كه درخيابان فخررازي و 12 فروردين و... با اتوبوس آورده شده بودند واز آنجا راهي عرصه راهپيمائي ميشدند. باجرات ميتوان گفت كه بيش از 90 درصد شركت كنندگان دراين راهپيمائي را شاگردان مدارس تهران وشهرهاي حاشيه اي چون اسلامشهر ورباط كريم و چه و چه تشكيل ميدادند. ما ناچار بوديم كه براي صحت فهم خودمان گاها" سئوالاتي را نيز با شركت كنندگان داشته باشيم. شخصا"درچند مرحله با ترفندي معلم مابانه به شاگردان نزديك ميشدم و آز آنها ميپرسيدم كه از كجا آمديد. ميگفتند از فلان مدرسه يا فلان دبيرستان. و بعنوان كسي كه در وزارت آموزش و پرورش داراي موقعيتي باشد، خطاب به آنها ميگفتم كه آيا مديرتان گفته است كه اگرشركت نكنيد چه ميشود واگر شركت كنيد چه خواهد شد؟ پاسخ شنيدني بود. هركس شركت كند نمره ورزش و دروس ديني را نمره خوب خواهد گرفت، واگر روشن شود كه كسي نيامده حتما"با نمره مردودي مواجه خواهد شد. البته اين موضوع يعني نمره مردودي را آنها بر زبان نمياوردند، ولي ميشد دربيان نظراتشان چنين تهديدي رابروشني استنباط نمود.
آري راهپيمائي 22 بهمن امسال را تجمعي 90 درصدي واجباري از جوانان ونوجوانان محصل برآورد نمود. اين مسئله ازآن جهت بايد مورد توجه قراربگيرد كه حتي مشروعيت نظام ننگین اسلامي ديگر دربين قاطبه كاركنان و كارمندان و كارگران ومعلمان وغيرو هم كه درسنوات گذشته بهردليلي حضورشان پررنگتر مينمود امسال چهره و جلوه اي كاملا"بي رنگ داشت وبهمين دليل هم در طول مسير بر خلاف ساليان گذشته از تعبيه صدها دوربين درجاي جاي خيابان 24 اسفند(انقلاب) تا ميدان شهیاد چيزي بچشم نميخورد واز ايستگاههاي صلواتي چاي وشربت وشيريني هم بصورت گذشته خبري نبود مهمتر اينكه از مجريان متملق و خود فروخته وچاپلوس هم چون ساليان گذشته خبري نبود وآن خيمه شب بازيهاي آن مردكان و زنكان چيزي بچشم نميخورد كه اين موضوع براي ما بسيار درخور تامل مينمود.
شايد كه نه ،، حتما" چنين خواهد بود كه امشب صدا وسيماي جمهوري اسلامي با اديت كردن و بازسازي مشتي فيلم از راهپيمائيهاي ساليان پيش بهمراه مشتي تصاوير ساختگي و دروغين را تحويل بينندگان خود بدهد كه حكايت از موج حضورمردم در راهپيمائي امروز باشد. اما بايد بگويم، وشايد خبرنگاران داخلي و خارجي باشرفي كه دراين مراسم بودند و بسياري از صحنه ها را بتصوير كشيدند نيز اذعان نمايند كه: با تمامي ترفندها وحقه بازيها وامكاناتي كه رژيم براي اين راهپيمائي، وتمامي وعده ووعيد هائي كه داده بود بجز يك مشت بچه هاي دبستاني و دبيرستاني، و مشتي از ماموران بنيادهاي ونهادهاي مختلف رژيم وبخشي از خانواده شهدا وپاسداران وبسيجيان، ((آنهم باز نه همه)) هيچ جلوه اي قابل توجهي از حضور مردم و شهروندان تهراني بچشم نميخورد، واين رويگرداني بزرگ مردم از حكومت اسلامي رابايد بفال نيك گرفته و بر آن ارج بنهيم.
ايران – تهران 22/ بهمن / 1386
منبع: ایران پرس نیوز
*** ۲۲ بهمن روز عزای ملی در ایران تحریم باید گردد ***
*** ۲۲ بهمن روز عزای ملی را به تمام ایرانیان تسلیت عرض می کنم ***
*** روز کثیف ۲۲ بهمن در ایران تحریم باید گردد ***
هم میهنان عزیزم،
نزدیک به ســه دهـۀ پیش در چنیـــن روزی، ملت ما مــردمی بودنـد که امیــد را در فــردای خود می جستند. ۲۹ سال پس از آن هــرج و مـرج بزرگ، حکومتی برایران چیــره شده است که تمام توانش را برآن گذاشته تا امید را ریشه کن کند. این حکومت برآن بوده و هست تا از شب، ابدیتی ســازد. شبــی کــــه سپیــده نــــدارد. شب سیــاه از فســاد. شب عــدول از حــق. شب دروغ. شب بی بخشش. شب سرد زمستانی که راکبان دروغ، بی بهارش می خواهند. ۲۹ سال از ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، سالروز غروب امیــد، می گذرد. شبی که اگر بپایـــد، سرانجامش ویرانه ای خواهد بود فاجعه آمیزتر از ویرانۀ کنونی.
هم میهنم،
خطاب من در این روز سیـاه، فـرد فـرد شما عزیزان اید. جمهوری تباهی، امروز در سخت ترین تنگناهــای درونی و برونی گرفتارآمده است. نسلی نــو به میان آمده است. نسلی که هم از تجربـۀ ویرانگر پدران خود آموخته و هم نگاهش به فراسوی ماتم است. نسلی که بدنۀ هرم جمعیتی ایران و نیروی محرکۀ اصلی افکارعمومی این ملت را تشکیل می دهد. نسلی که بــرآنست که بساط غم برانــدازد و بـــرای میهن و زنــدگی خویش طرحی نــو دراندازد. نسلی کـــه، از این پس، هستی ایران در گروی ارادۀ آن نهفته است.
هم میهنانم،
من برآنـم تا همراه بــا شما و دست در دست هم، طومـار «آن دروغ بـــــزرگ» را درهم پیچیــم. حاکمیت می بــایست کــه از آن ملت ایـران باشــد. در ایـن راه، من برآنـم، این خواست دیــــرینۀ شما ملت بزرگ جامۀ حقیقت پوشد.
هم میهنانم،
پایان شب سیـه، صبح سپیــد است. بهــاران آزادی در راه است. امــروز جهان آزاد آماده است تا از حرکت شما پشتیبانی کند. بیاییــم دست دردست هم نهیم و فــرارسیدن فصل شادی را شتابی نو بخشیم، که پیروزی در انتظار ملت ایران است.
خداوند نگهدار ایران باد
رژیم سرکوبگر جمهوری ننگین اسلامی آری یا خیر؟
هموطنان گرامی از تک تک شما عزیزان خواهش می کنم به وبسایت تلویزیون کانال یک مراجعه کنید و در قسمت سمت راست صفحه در قسمت ( PLEASE VOTE ) بر روی گزینه ( NA (no) ) کلیک کنید و بعد روی VOTE کلیک کنید و در این نظر سنجی مهم شرکت کنید.با سپاس
آدرس وبسایت تلویزیون کانال یک برای شرکت در این نظرسنجی مهم:
لینک مستقیم برای شرکت در این نظرسنجی:
دستاوردهای رژیم سرکوبگر جمهوری ننگین اسلامی در ایران :
اعدام، شلاق زدن، سنگسار، و بريدن دست و پا در ملاعام
. کشتار دست جمعي زندانيان سياسي
. سو قصد و کشتار مخالفان سياسي در خارج از کشور
. قتل هاي زنجيره اي سياسي در ايران
. ترويج زندانهاي کشور با گنجايش هزاران زنداني
. ايجاد خفقان سياسي
. ترويج تروريسم بين المللي و داخلي
. زير پا گذاردن حقوق بشر در هر مورد
. سلب آزادي هاي فردي
. آباداني گورستانهاي کشور
. کشتن و زنداني کردن روزنامه نگاران
. پايمال کردن حقوق زنان
. سانسور و بستن جرايد
. آواره کردن بيش از ۵ مليون ايراني در جهان
. ظلم به اقليت هاي مذهبي
. فيلتر گذاري بر روی اينترنت
. اختلال در پخش برنامهاي راديو و تلوزيون هاي ماهواره ای
. دزدي اموال ايران توسط ملايان و انتقال آن به خارج از کشور
. از بين بردن اقتصاد ايران
. ازدياد فقر در ايران
. ايجاد تورم شديد اقتصادي در ايران
. بي ارزش کردن ريال
. ازدياد بيکاري
. افزايش سرقت و جنايت از فرط فقر
. ترويج فساد، فحشا، و اعتياد
. ايجاد بحران مسکن در ايران
. سو تغذيه، کاهش رشد، و افزايش افسردگي در نوباوگان ايران
. بحران وضعيت بهداشتي و بهزيستي در ايران
. هتک حيثيت ايران در عرصه جهاني
. اشغال سفارت آمريکا و گروگان گرفتن اعضاي سفارت به مدت ۴۴۴ روز
. درگيري با کشورهاي همسايه
. جنگ ايران و عراق. مليونها کشته ، زخمي، معلول، و بي خانمان محصول آن
. طرفداري از صدام حسين در جنگ عراق با آمريکا
. دامن زدن به اختلافات منطقه اي خاور ميانه
. قرار دادن ايران در محاصره اقتصادي
. توليد سلاح هاي کشتار جعمي
. بر تاراج دادن حق قانوني ايران در درياي مازندران( خزر)
. تخريب صنايع هواپيمايي کشور در اثر تحريم اقتصادي و سياسي ضد ايران
. از بين بردن صنايع ايران
. عقب ماندن ايران از سطح تکنولوژي جهاني
. بحران وضعيت آلودگي هوا و محيط زيست
. از بين بردن کشاورزي ايران
. از بين بردن هنرهاي زيبا، تاتر، سينما و موسيقي در ايران
. ترويج قشري گرائي و ارتجاع
. بستن دانشگاه هاي ايران براي انقلاب فرهنگي بمدت ۳ سال
. حمله به محيط دانشگاه، کشتار و سرکوبي دانشجويان
. زيرپاگذاشتن قانون اساسي جمهوري اسلامي
. استخدام اراذل و اوباش حزب الهي و بسيجي براي سرکوبي ملت
. واردات و فروختن قاچاق بمنظور درامد بيشتر براي عناصر رژيم
. فروختن زنان ايران به شيخ نشينهاي خليج فارس
ایران ب ب ب
برای دیدن فیلم روی لینک کلیک کنید.
http://iranbbb.org/Film&Videoclips/22bahman-azaye-melli.html
فراخوان برای گردهمايی در آلمان
روز بقدرت رسيدن اهريمنان ضد ايرانی. هميشه روز سياه در تاريخ ايران باقی خواهد ماند.
آری 22 بهمن روز بقدرت رسيدن غده سرطانی در منطقه که ديگر جهان نيز از آنها گريزان
گشته است. سکوت در برابر اين ضد ايرانيان لکه ننگی است که پاک شدنی نيست.
ايرانيان مقيم آلمان روز يکشنبه 10 فوريه 2008 ساعت 12 تا 15روبروی لانه جاسوسی ملايان واقع در
آلمان برلين . پوبيلسکی آله شماره 65 نزديک مترو خط 1 گرد هم خواهند آمد. سفارت اشغالی
Podbielski allee 65 U.Bahn 1
ايرانيان از شهرهای لايپزيگ ،درسـِدن ، دوسلدورلف، هامبورگ، کمنيتس و.. نيز وارد برلين خواهند شد.
جوانان يهوديان آلمان نيز به اين جمع خواهند پيوست. مسئول هماهنگی جعفرزاده
فراخوان از سوی همه ايراندوستان. ايران برای همه ايرانيان
يقين دارم پس از رفتن من وحشتی بزرگ بر اين سرزمين حکمفرما خواهد شد.
اعلیحضرت محمدرضا شاه پهلوی فرزند راستین کوروش بزرگ
********************
فراخوان برای تظاهرات عليه جمهوری اسلامی در آمریکا
روز ۲۲ بهمن آغاز ديکتاتوری مذهبی درايران و توقف پيشرفت ايران و مردم ايران است.
از همه ايرانيان درخواست داريم که برای تظاهرات عليه جمهوری اسلامی و اعتراض به نقص حقوق بشر در ايران در روز
يکشنبه ۱۰ فوريه ۲۰۰٨
در مقابل ساختمان فدرال در وست وود
از ساعت ۲ تا ٥ بعد از ظهر حضور بهم رسانيد.
با سپاس از وبسایت ایران ب ب ب
سخنرانی شاهزاده رضا پهلوی در دانشگاه جرج تاون
چهارشنبه 10 بهمن 1386
ازتجدید دیدار دردانشگاه جرج تاون بسیارخوشوقتم و خوشحالم که باردیگر فرصتی فراهم آمد تا مسایل مهمی را که بی تردید دراین زمان آشفته، به همۀ ما مربوط میشود، با شما درمیان بگذارم.
ادامة حمایت رژیم مذهبی ایران از تروریسم، رفتارخصمانه در منطقه و ماورای آن، عدم شفافیت در برنامۀ اتمی، ادامۀ سرکوب شهروندان و انبوهی از مسایل دیگر، به درستی جهان را به این نتیجه رسانده است که چنین رژیمی نمی تواند قابل اعتماد باشد. ولی در حالیکه مردم ایران همچنان در رنج و عذاب بسر می برند، دنیا در تفکر است که این مسائل در نهایت به کجا منتهی خواهد شد؟ گرچه مسائل قابل طرح در این زمینه ها بسیار می باشند، با توجه به زمان اندک، امشب توجهم را بر روی مسایل اخیری متمرکز نموده ام که جامعۀ جهانی را به خود مشغول کرده است.
اجازه دهید در آغاز به این نکته اشاره کنم که علیرغم مهلت کوتاهی که به علت شرایط ناشی از انتشارگزارش «برآورد اطلاعات ملی آمریکا» (NIE) دردسامبرگذشته فراهم آمد، کشور من ایران، توانست یکباردیگر، به دلایل نادرست، جایگاه ممتازی را درتیتررویدادهای جهانی در رسانه های گوناگون به خود اختصاص دهد. حتی وضع وخیم و بحرانی پاکستان، بدنبال ترور دوستم خانم بی نظیربوتو نخست وزیر پیشین آنکشور و یا انتخابات پرهرج ومرج کنیا و پیآمدهای خشونت بارآن، همینطورتداوم بحران درعراق و خاورمیانه، نتوانست نام ایران و حاکمان ستیزه جوی آن را از صفحات نخست روزنامه ها بزداید. همزمان با اوج گیری انتخابات مقدماتی «ریاست جمهوری» در آمریکا که مردم را بطور فزاینده ای درگیرتب انتخاباتی نموده است، از ایرانیان نیز خواسته شده است که در چهاردهم مارس (24 اسفند) برای «گزینش مجلس جدید»، به حوزه های رای گیری بروند. جالب اینجاست که اکثر رسانه های جهانی علیرغم تاکیدات مکرری که همواره بر انتخابات آزاد و عادلانۀ پارلمانی درپاکستان و یا میزان تخلفات و بی نظمی ها در انتخابات بحث انگیزریاست جمهوری کنیا درماه گذشته، داشته و دارند، چون رژیم حاکم بر ایران توانسته است، تیتر های نخست بیشتر مطبوعات جهان را به دلایل کاملا متفاوتی بخود اختصاص دهد،تلاش آنها برای تشریح دقیق واقعیات مربوط به نمایش فریبکارانه و «سیرک» مانندی که ملایان حاکم قصد دارند تحت لوای «انتخابات آزاد» به مردم ایران و جهان تحمیل نمایند، بسیار ناچیز و اندک بوده است.
درحالی که افزون بر هفت هزار کاندیدا برای بدست آوردن 290 کرسی در مجلس شورای اسلامی ثبت نام کرده اند، تاکنون «دو-سوم» آنها به دلایل گوناگون ولی بیشتر بخاطر شک و تردید نسبت به میزان «التزام» و وابستگی آنان به قانون اساسی استبدادی جمهوری اسلامی، سلب صلاحیت شده اند. مع الوصف، هیچ کوششی از سوی رسانه های جهان برای فشار بر حاکمان مستبد ایران که آنها نیز باید از همان روشی که بطور مثال از پرزیدنت مشرف درپاکستان خواسته شده است تبعیت نمایند، تا این تاریخ صورت نگرفته است. بدترازاین، آن که رسانه های جهانی آنقدر مشتاق راه یافتن به ایران به منظور تامین وسوسه هائی چون انجام مصاحبه با یکی از اعضای جنجال برانگیزرژیم، پیرامون مسایل ستیزه گرانه ای، مانند «محو اسرائیل از روی زمین» و یا بیانات مهمل دیگری از این قبیل، می باشند که به هیچ وجه توجهی به این واقعیت ندارند که خود را در دام فریبی گسترده شده توسط خود ملایان قرار میدهند که فقط کمک می کند تا رژیم بتواند با الغای این تصویر کاذب که انتخابات فرمایشی شان، به سبک انتخاباتی است که در روسیه شوروی سابق برگزار می شد و آزاد و عادلانه است و دارای این قابلیت می باشد که زندگی اکثریت مردم ایران را تغییردهد!
بگذارید خیلی روشن بگویم: انتخابات درایران، چیزی جز یک ریاکاری نیست و مردم ایران- چه آنهایی که به دلایل گوناگون مجبور به شرکت در آن می باشند، و یا آنهائی که با تحمل فشارهای سخت، آنرا تحریم می کنند- به خوبی آگاهند که صرف نظر از اینکه چه کسی به مجلس راه می یابد، بعید است که صادقانه و شرافتمندانه، اراده، خواسته ها و آرمانهای آنها را برای ایران، بازتاب دهد. از اینرو مجلس آینده نیز، به مانند گذشته، چون مهره ای در دست «رهبرجمهوری اسلامی» خواهد بود.
حال اجازه بدهید به موضوع دیگری بپردازم که امروز درصدر تفکرات هردانشجوی مسائل ایران قرار دارد و آن تاثیر گزارش «برآورد اطلاعات ملی آمریکا» بویژه درمیان جامعه ایرانیان می باشد. از دیدگاه من، مهمترین ویژگی مثبت این گزارش، این واقعیت بود که درجدال جاری میان جامعۀ بین المللی و جمهوری اسلامی، با توجه به مسائل فاش شده و دیگرجاه طلبی های جمهوری اسلامی، بدترین گزینه - به عبارتی گزینۀ وحشتناک جنگ که من همواره علیه آن سخن گفته ام، اینک در جایگاه صحیح و منطقی خود قرار گرفته است. درهفته های پیش از انتشارگزارش «برآورد اطلاعات ملی آمریکا»، علیرغم این واقعیت که مشخص بود، تلاش های دیپلماتیک بر رژیم مذهبی جهت پذیرش خواسته های شورای امنیت و آژانس بین المللی انرژی اتمی در ارتباط با برنامۀ غنی سازی اورانیوم بطور کامل طی نشده، با این حال، هیجانات تبلیغاتی در رسانه ها چنان بود که موجب این باور گردید، «گزینۀ نظامی ممکن است خیلی زودتر از تصورهمگان»، بکار گرفته شود.
در نتیجۀ انتشار گزارش«برآورد اطلاعات ملی آمریکا»، تردیدی نیست که یکباردیگر، کانون توجه به عرصۀ مذاکره و تلاش های دیپلماتیک به منظور حل این مشکل معطوف شده است. گرچه، ایالات متحده اعلام نموده، حق انتخاب گزینه نظامی را کماکان برای خود محفوظ نگاهداشته است، فضای متین تری اکنون مهیا شده که مانع از آن خواهد شد، تا امور از کنترل خارج شوند. گرچه پیامد این رویدادها، منبع آرامشی برای من و بسیاری از ایرانیانی بوده است که نگران از احتمال بروز یک جنگ فاجعه بار بوده ایم، ولی در عین حال تردیدی نیست که این مسائل باعث تضعیف روحیه در میان شهروندان عادی که برای رسیدن به دموکراسی و حقوق بشردر تقلا می باشند و به پشتیبانی معنوی جهان چشم دوخته اند، منتج گردیده است. زیرا این شایعه مطرح گردیده است که آمریکا و متحدانش در برابر فشارهای رژیم اسلامی، در مناطقی چون لبنان، فلسطین، عراق و افغانستان، جا زده و عقب نشینی کرده اند. تبلیغات منحرف کنندۀ پیرامون این گزارش در رسانه های بین المللی و شیوۀ عملکرد ماشین های تبلیغاتی رژیم نیز، از سوی دیگر، باعث گردیدند تا حکومت اسلامی این گزارش را در اثبات بیگناهی خود و پیروزی بر «شیطان بزرگ» و پایوران اروپایی آن قلمداد نماید. در این راستا، میزان عدم درک صحیح و ارائۀ عمدی تفسیرهای نادرست در مورد محتوا و معنای واقعی این گزارش تا آن حد رسید که مقام های کلیدی رژیم مذهبی باورمند به تبلیغات خود، عملا خواستار آن شدند که جمهوری اسلامی از تمامی سوء ظن ها و بدگمانی ها مبرا اعلام شود و پروندۀ اتمی ایران در شورای امنیت متوقف گردد و به آژانس بین المللی انرژی اتمی عودت داده شود.
این واقعیتی شد که در نتیجۀ انتشار گزارش «برآورد اطلاعات ملی آمریکا»، جمهوری اسلامی بتواند تا در بازی «موش وگربۀ» خود که در چندین سال اخیر با استادی، جامعۀ جهانی را درگیرکرده، زمان بیشتری بخرد. ولی درعین حال، بدیهی است که آنها نمی توانند بیش از یک مدت زمان محدود، از تعبیر غلط و غیر واقعی گزارش مزبور بهره مند شوند. خوشبختانه، درحال حاضر، مفاهیم گزارش «برآورد اطلاعات ملی آمریکا»، را می توان تا آنجا که به رژیم ایران مربوط می شود و نه آنطور که بعضی ها احتمالا به دلایل مسائل سیاست داخلی در آمریکا، بخواهند تفسیر نمایند، با دید روشن تری ارزیابی نمود. زیرا برآورد گزارش براین واقعیت مهر تایید می زند که رهبران مذهبی، با پنهانکاری، جهان را در قبال برنامه های خود برای تولید و کسب سلاح های هسته ای، فریب داده اند. چون براساس این گزارش، رژیم اسلامی تا سال 2003 برنامه های تولید سلاح های هسته ای را به مفهوم طراحی و فعالیت تسلیحاتی متوقف نکرده بود. بقیۀ گزارش، درحالی که اظهار نظرهایی را با «درجات مختلف اطمینان» ابراز می دارد، کاملا فاقد این نکات مهم است که دلایل اصلی گرفتاری های رژیم ایران با شورای امنیت سازمان ملل، کمتر به امور تسلیحاتی پنهان آن مربوط بوده، بلکه در ارتباط با ابهام و کوتاهی اش در همکاری شفاف با آژانس بین المللی انرژی اتمی از یک سو، و شتاب در تداوم تولید و تکمیل موشک های دوربرد، از طرفی دیگربوده است.
روشن تر بگویم، هرگز در این اصل تردیدی وجود ندارد، «تا هنگامی که مقامات ایرانی دقیقا به مسایلی که از آنها خواسته شده نپردازند، چیزی حل نخواهد شد». بنابراین جای شگفتی نیست که پس از تاخیری 30 روزه، یا قدری بیشتر، گروه 1+5 یکباردیگر به انتشار پیش نویسی پرداخته اند که اساس سومین قطعنامۀ تنبیهی شورای امنیت علیه ایران خواهد بود.
درداخل ایران، هفته های گذشته، ایامی پر از نگرانی و تشویش بوده است. اگرچه نگرانی از بابت دورنمای یک درگیری نظامی کاهش یافته، با اینحال تردید عمیقی در بارۀ این وضعیت احساس می شود که آمریکا و جامعۀ جهانی، ممکن است درقبال توقف تحریکات رژیم در مکان هایی چون عراق و افغانستان، آرمان توسعه دموکراسی و حقوق بشر را به کنار بگذارند. بی شک چنین اقدامی، از یک طرف باعث سردی و تضعیف روحیه در میان آزادی خواهان و جنبش های دموکراتیک در سراسرجهان خواهد شد و همچنین به نحو دهشتناکی، پیروزی را به آدمکشان و تروریست ها در سراسرخاورمیانه، تقدیم خواهد نمود.
به باورمن، تلاش وفشاری که اخیرا درسیاست خاورمیانه ای آمریکا متمرکز گردیده و برحل کشمکش طولانی اسرائیل و فلسطینی ها متمرکزشده است، تحولی مثبت است که امیدوارم در دولت آیندۀ آمریکا نیز ادامه یابد و حفظ شود. بدون تردید، حل این اختلاف 60 ساله، بطور کلی اساس و زمینه ثبات و اعتدال را در منطقه خاورمیانه تشکیل خواهد داد. مع الوصف، تردیدی نداشته باشید که مستبدان مذهبی درتهران، برنامۀ هائی برای خود تدارک دیده اند که با دیدگاه و تصورات مردمان منطقه و جهان از طریق حل این مشکل با ایجاد دو کشور(اسرائیل و فلسطین) سازگارنیست. رژیم مذهبی، مطمئناٌ توسط عوامل و متحدان خود در سوریه، لبنان و فلسطین، خواهد کوشید که با استفاده از تمام امکانات، پیشرفت چنین حرکتی را مسدود و منحرف سازد، تا این ابتکارهرگز جامۀ عمل نپوشد.
من معتقدم که بخشی از اظهارات پرزیدنت بوش در مورد ایران، در سفراخیرش به خاورمیانه، بیانگر درک دولت او از این واقعیت می باشد. البته این به اضطراب عمومی در مورد جاه طلبی های آشکار و درازمدت رژیم مذهبی در منطقه و تهدید به کشورهای عربی خلیج فارس دامن می زند و رژیم را به عنوان حکومتی مشکل آفرین قلمداد می سازد، صرف نظر از اینکه چه کسی زمام امور را در دولت بعدی آمریکا برعهده می گیرد.
درپایان باید به این واقعیت روشن اشاره کنم که طی سه دهۀ گذشته، از هنگام روی کار آمدن آیت الله خمینی و استقرارنخستین رژیم مذهبی در عصرنوین، ما شاهد ایجاد یک روند بی سابقه و رو به افزایش از خشونت های افراط گرائی مذهبی، جنگ و کشمکش بوده ایم. یک نگاه گذرا به تحولات منطقه در این مدت، یعنی در سرزمین هایی چون افغانستان، پاکستان، عراق، کویت، لبنان و اسرائیل، آشکارا بیانگر نکته ای است که عنوان نموده ام. عدم اطمینان به آینده، همراه با هراس دائمی از خشونت و بی ثباتی، مردم خاورمیانه را از ایجاد فضایی صلح آمیز و سودمند که بتواند تمام توانائی های بالقوه آنان را بکار گیرد، بازداشته است. پرسشی که توجه همگان را طلب می کند، این است که چه می شود کرد، تا از تکرار روند مشابهی برای 30 سال آینده جلوگیری نمود و یا چگونه میشود که در بهترین صورت، به چنین شرایطی پایان بخشید؟ از این دیدگاه، گزینش ها کاملاٌ روشن و آشکارند. بسیار ضروری است که نیروهای معتدل، اهل مدارا و روشنگر، در منزوی ساختن وخنثی کردن نیروهای سیاهی و تباهی که هیچگونه رحم و ندامتی در توسل به ترورهای انبوه، برای پیشبرد هدف های نفرت انگیزخود ندارند، موفق شوند. دراین «نبرد سراسری میان طرز تفکرهاست» که پشتیبانی محکم و تزلزل ناپذیرجهان غرب و ارزش های لبیرال- دموکرات، را برای تعیین برآیند نهایی، ضروری و واجب می نماید.
من باور راسخ دارم که مردم ایران، نقش عظیمی را در این نبرد بزرگ بر عهده خواهند داشت. به عنوان یک ملت، ما بطور مستقیم و بردبارانه، پیآمدهای یک حکومت ناشایست، فاسد و ستمگر را تجربه کرده ایم که در برآوردن نیازمندی های روزانۀ مردمش درمانده است، مردمی که تشنه ایفای نقش به حق خود، با توجه به شرایط و توقعات در قرن بیست و یکم هستند. من تردیدی ندارم که با استقرار یک دموکراسی سکولاردرایران، امری که همساز و همخوان با آرزوهای اکثریت ایرانیان است و با پایان گرفتن حمایت های رژیم از تروریسم، منطقه شانس خود را برای آغازی نو، به دست خواهد آورد. یک ایران دموکراتیک، طلیعۀ عصرنوینی خواهد بود که می تواند در طی یک نسل، چهرۀ خاورمیانه و ماورای آن را به نحو مثبتی، دگرگون نماید.
لذا اجازه دهید با این عبارت سخنانم را پایان دهم: امروز هم میهنان من در نبرد برای آزادی و حقوق بشر، نیازمند به پشتیبانی معنوی شما می باشند. برای ما ضروری است، اطمینان داشته باشیم که جهان آزاد، هرگز از مسیر اصول عالیۀ خود منحرف نخواهد شد.
به ما یاری کنید تا ما نیز در پیکار بزرگی که باید درآن پیروزشویم، شما را یاری رسانیم و بتوانیم در پیاده کردن، آن چشم انداز مثبت و مشترکمان موفق شویم و به تنش ها، خشونت ها و بی ثباتی ها پایان دهیم و صلح و تفاهم و آرامش را درخاورمیانه ترویج نمائیم.
برای دیدن این ویدئو کلیپ لطفا بر روی لینک زیر کلیک کنید:
http://sarbazevatan.multiply.com/video/item/208
با سپاس از وبسایت سربازان وطن
An address by Shahzadeh Reza Pahlavi of Iran
Georgetown University
Wednesday, January 30th, 2008
Iran’s clerical regime’s continued support for terrorism and confrontational behaviour, both regionally and beyond, its lack of transparency on issues such as its nuclear program, its continued repression of its citizenry, and a host of other issues, has rightfully led the world to the conclusion that, as such, this regime cannot be trusted. The Iranian people continue to suffer while the world ponders where all this might lead to. There are numerous topics worthy of discussion. But in light of time, I have chosen to focus tonight on the most recent issues preoccupying the international community.
Let me start by stating that, despite a brief respite owing to the hype created by the publication of the National Intelligence Estimate last December, my homeland Iran, has managed to once again reclaim – for all the wrong reasons – its coveted place as one of the leading headline grabbers in world affairs. Not even Pakistan’s tense situation following the assassination of my friend, former Prime Minister Benazir Bhutto, nor the chaotic presidential elections and its violent aftermath in Kenya, as well as the continuing crisis in Iraq and the Levant, have managed to keep Iran and its contentious rulers off the front pages.
At the same time, as the primary season peaks here, and people are increasingly consumed by the election fever sweeping America, Iranians are also being asked to go to the polls on March 14 – to elect a new Majlis (parliament). Interestingly, despite the fact that Iran keeps making headlines on a whole host of other issues, and unlike the constant emphasis being made about the “free and fair” nature of the forthcoming Parliamentary elections in Pakistan, or the degree of irregularities in Kenya’s much disputed presidential elections last month, very little effort is underway to accurately describe the hoax and circus that is being passed on as “elections” by the ruling clerics in Iran.
While news is gradually surfacing that more than two thirds of the 7000 plus candidates, who have registered to contest 290 seats in the “Islamic Consultative Parliament,” are likely to be “disqualified” – for a variety of reasons, but primarily based on the extent of their commitments to the tenets of the autocratic constitution – there has been no attempt to try and apply the same standards that are being demanded of, say President Musharaf in Pakistan, to the ruling autocrats of Iran!
What is worse is that the international media, eager in having an entrée into Iran, are so obsessed with the prospect of getting a “live interview” with any one of Iran’s controversial figures over such contentious issues as their calling for the “wiping of Israel from the face of the earth,” or other similarly preposterous statements, that they pay little to no attention to the fact that they are being hoodwinked into a trap that essentially helps the clerical authorities achieve their aim of passing off their classic Soviet-style elections as something genuine or likely to make a difference to the overwhelming majority of the people.
Let me be clear: the upcoming Majles elections in Iran is nothing but a sham, and the Iranian people – whether they are compelled by a variety of reasons to take part, or whether they are able to withstand enormous pressure and boycott the elections – know full well that, no matter who gets into the next Majles, they are unlikely to truly represent their will, desire and vision for Iran. Consequently, the next Majles will continue to remain a mere pawn in the hands of the “Supreme Leader” and his cohorts.
Let me now turn to a different subject which must today be at the top of the mind of every student of Iranian affairs: The effect of the NIE, especially amongst Iranians.
From my perspective, the most positive aspect of the NIE has been the fact that in the ongoing dispute between Iran and the international community over the regime’s exposed nuclear program and ambitions, the worst option – namely the dreaded military option, against which I have continuously spoken – has been firmly placed in context.
In the weeks prior to the release of the National Intelligence Estimate, despite the fact that it was clearly obvious that diplomatic efforts were by no means exhausted in pressuring the clerical regime to adhere to the will of the U.N. Security Council and the I.A.E.A. vis-à-vis it’s uranium enrichment program, there was, nonetheless, a crescendo of media-based hype and frenzy, giving the impression that the military option was likely to be exercised much sooner than anyone imagined.
As a consequence of the NIE, there is no question that focus has once again been shifted to reliance on negotiations and diplomatic measures in attempting to resolve this matter. So, while the United States has maintained that its military option has not been removed from the table, there is now a much more sober atmosphere that is most conscious about not allowing matters to get out of hand.
While this development has been a source of relief to me and many Iranians who were dreading the prospect of a catastrophic war, it has at the same time served to lower morale amongst ordinary citizens looking for international moral support of their struggle for democracy and human rights, by creating the false impression that the U.S. and its allies were caving into the Islamist regime’s pressures in places like Lebanon, Palestine, Iraq and Afghanistan.
This impression was fuelled, not only by the kind of misleading publicity the NIE generated within the international media, but also by the way in which the regime’s propaganda machine projected it as its ultimate vindication and victory over “the Great Satan and its European surrogates.” The level of misperception and deliberate misrepresentation regarding the actual meaning and content of the National Intelligence Estimate has been such that key figures of the clerical regime – believing their own propaganda – have actually demanded that Iran be exonerated of all suspicions, and that its nuclear case at the Security Council be terminated and handed back to the IAEA.
It is a fact that – as a consequence of the NIE – the Islamic regime has been able to gain extra time in the “cat and mouse game” it has so masterfully played with the international community for the past several years. However, it was also inevitable that they could not continue misrepresenting realities beyond a very limited period of time.
Fortunately, as we speak, the implications of the NIE report can be viewed in much more sober terms as they pertain to Iran – as opposed to whatever connotation one might want to attach to it from the perspective of U.S. politics. As far as Iran is concerned, the NIE confirms the fact that the clerical leadership had in fact concealed and mislead the world about their plans for acquiring and developing nuclear weapons, in the sense that according to the report, it was not until 2003 that they actually put a halt to their “nuclear weapons” program – meaning Iran’s nuclear weapon design and weaponization work.
The remainder of the report, while making a number of other comments with varying “degrees of confidence,” entirely misses a critical point in that the underlying reason behind the regime’s troubles with the U.N. Security Council had little to do with its at-the-time covert weaponization work, but instead was due to the regime’s opacity and failure to cooperate with the IAEA on one hand, and its continuing production of fissile material and haste in the development of long range missiles on the other.
To be clear, there was never any question that, unless the Iranian authorities properly addressed the demands that were being put to them over these issues, nothing would be resolved. Hence, it is no surprise that after a delay of some 30 days or more, the “5+1” group are once again in the process of circulating a draft text that will be the basis of a third punitive U.N. Security Council resolution against Iran.
Within Iran, these past several weeks have been a period of extreme concern and anxiety. Although there is general relief over the lowered prospects of military conflict, there is today grave concern about the fact that the U.S. and the international community might be willing to forego the cause of democracy and human rights in Iran, should the Islamist clerical regime demand it as its price in exchange for halting its agitations in places like Iraq and Afghanistan. Such a development, were it to occur, would not only serve to demoralize freedom loving people and democratic movements world wide, but it would more dangerously hand victory to murderers and terrorists throughout the Middle East.
I believe that the current thrust of U.S. policy in the Middle East which is centred on the resolution of the long standing Israeli-Palestinian conflict, is a positive development and one which I hope will be sustained by the next administration. Undoubtedly, the resolution of this 60 year old conflict will serve as the cornerstone of moderation and stability in the region as a whole.
However, have no doubt that Tehran’s theocracy also has its plan, one which is not compatible with the regional and the international community’s vision of a two state resolution. Through its surrogates and allies in Syria, Lebanon and Palestine, the clerical regime is guaranteed to do its utmost to derail and block the current initiative from ever taking off. I believe President Bush’s public comments on Iran, during his recent trip to the Middle East, are partly reflective of his administration’s realization of the same. Of course, this feeds into a greater general unease about the clerical regime’s implicit and explicitly declared long term regional ambitions, threatening the Arab states of the Persian Gulf, rendering the clerical regime a problem State irrespective of who takes charge of the next U.S. Administration.
In closing, I must state the sobering fact that, in the course of the past three decades, since the arrival of Ayatollah Khomeini and the establishment of the world’s first modern-day theocracy, we have witnessed a pattern of escalating violence, war and conflict at unprecedented levels. A cursory review of some of the regional developments during this period in places like Afghanistan, Pakistan, Iraq, Kuwait, Lebanon and Israel, clearly illustrate the point I am making. Uncertainty about the future, coupled with constant fear of violence and instability, has deprived the people of the Middle East from creating the kind of environment that is both peaceful and conducive for developing their full potential. The question which begs attention is: what must be done to avoid a similar pattern in the next 30 years, or better yet, how best to put an end to it?
Seen from that perspective, the choices are very clear. It is essential that forces of moderation, tolerance and enlightenment succeed in isolating and neutralizing the forces of darkness and violence which have no compunction whatsoever in resorting to mass terror in order to promote their hateful agenda. It is in this overall battle of ideas that the solid and unwavering moral support of the West and its liberal democratic values are so essential in determining the final outcome.
I firmly believe that the people of Iran have a huge role to play in this great battle. As a nation, we have experienced and directly endured the consequences of an inept, corrupt and oppressive government that has failed to meet the daily needs of a robust population that is craving to play its rightful part, in line with the demands of the 21st century.
I am convinced that with the establishment of secular democracy in Iran – something that is fully understood and compatible with the wishes of the overwhelming majority of Iranians – and the end of the regime’s sponsorship of terror, the region will get its chance to start anew. A democratic Iran will usher a new era that will, within a generation, positively transform the Middle East and beyond.
Therefore, let me conclude by saying that my compatriots need your moral support today in their struggle for freedom and human rights. We need to be assured that the free world will never deviate over matters of principle.
Help us help you in the greater battles that must be won, if we are to succeed with the positive visions we all share: putting an end to tension, violence and instability, and promoting peace, understanding and tranquillity in the Middle East.
برای دیدن این ویدئو کلیپ لطفا بر روی لینک زیر کلیک کنید:
http://sarbazevatan.multiply.com/video/item/207
با سپاس از وبسایت سربازان وطن
*** تحریم انتخابات وظیفه ملی است!***
*** شرکت در انتخابات خیانت است به ملت***
هموطنان گرامی لطفا شعار های ( تحریم انتخابات وظیفه ملی است! - شرکت در انتخابات خیانت است به ملت - چهارشنبه سوری امسال باشکوهتر از هر سال ) را بر روی پول های اسکناسی و دیوارها بنویسید.با سپاس
با سپاس از جناب آرشان گرامی
از صاحبان وبلاگ ها و وبسایت ها تقاضا دارم مطلب بالا را در وبلاگ یا وبسایتشان قرار دهند.
ایران ب ب ب
برای یاد آوری حافظه آنهائی که فراموش کردند که بانی رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی ، خمینی گور به گور شده، چه گفت و چه کرد!.
پیش از شورش 57
اینها برای تحمیل قدرت خودشان تشبث می کنند به یک عده چماغ بدست. زیر سایه چماغها میخواهند زندگی کنند. ما حکومتی را میخواهیم که برای اینکه یکدسته میگویند مرگ بر فلان کس آنها را نکشند.
سخنرانی پاریس ۱۲ آبان ۱۳۵۷
حکومت اسلامی ما اساس کار خود را بر بحث و مبارزه با هر نوع سانسور میگذارد.
مصاحبه با رویتر ۴ آبان ۱۳۵۷
در حکومت اسلامی همه افراد دارای آزادی کامل در هر گونه عقیده ای خواهند بود.
مصاحبه با سازمان عفو بین الملل ۱۹ آبان ۱۳۵۷
با اعمال زور و شکنجه و اعمال خلاف انسانی هزاران نفر در ایران از بین رفته اند و میروند.
المستقبل آبان ۱۳۵۷
مقامات روحانی شیعه قصد ندارند خودشان در ایران حکومت کنند. در ایران اسلامی علما خودشان حکوت نخواهند کرد و فقط ناظر و هادی امور خواهند بود. حکوت مملکت در همه مراتب خود تحت نظارت و ارزیابی و انتقاد عمومی خواهد بود.
آبان ۱۳۵۷
در حکومت اسلامی از درآمد نفت روزی ۷۸ تومان (مطابق ۱۰ دلار در سال ۵۷) به هر ایرانی تعلق میگیرد. آب و برق هم برای همه مجانی است.
سخنرانی پاریس ۲۰ مهر ۱۳۵۷
دانشگاه تعطیل است، نمیگذارند کار کنند، میریزند توی دانشگاه و زن و مردش را میزنند، یا زخمی میکنند یا میگیرند و میبرند و در حبسها دانشجویان را کتک میزنند و میکشند.
سخنرانی پاریس ۲۰ مهر ۱۳۵۷
پس از شورش 57
این جنایتکارها که در بازداشت هستند متهم نیستند بلکه جرمشان محرز است؛ باید فقط هوییت آنها را ثابت کرد و بعد آنها را کشت. اصلاً احتیاج به محاکمه آنها نیست. هیچگونه ترحمی درمورد آنها مورد ندارد. ما معتقدیم که مجرم اصولاً محاکمه ندارد و باید او را کشت.
پیام به ملت ۹ تیر ۱۳۵۹
به آنها که از دمکراسی حرف میزنند گوش ندهید. آنها با اسلام مخالفند. میخواهند ملت را از مسیر خودش منحرف کنند. ما قلمهای مسموم آنهایی را که صحبت ملی و دمکراتیک و اینها را میکنند میشکنیم.
قم ۲۲ اسفند ۱۳۵۷
در انقلابی که در ایران حاصل شد در سرتاسر این مملکت فریاد مردم این بود که ما اسلام میخواهیم. این مردم قیام نکردند که مملکتشان دمکراسی باشد.
قم ۱۹ آذر ۱۳۵۸
مردم باید پند بگیرند از آن مادری که پسرخود را آورد و بدست محاکمه سپرد و آن پسر اعدام شد. این یکی از نمونه های اسلام است و دیگران هم باید همینطور باشند. اولادها و برادرها و فرزندان خودشان را اگر نصیحت نپذیرفتند معرفی کنند تا ه مجازات خود برسند...
شهریور ۱۳۶۰
همه متصدیان روحانی که هستند الان در مقامات بالا از بابت این است که می بینند که کسان دیر نخواهند توانست اداه این کشور را آنطور بکنند که اسلام میخواهد. بدون انها نمیشود اداره کرد مملکت را. ما جواب خدا را چه بدهیم؟
جماران ۹ شهریور ۱۳۶۱
اقتصاد مال خر است. مردم ما برای اسلام انقلاب کرده اند نه خربزه.
شهریور ۱۳۵۹
دانش آموزان عزیز باید با کمال دقت اعمال وکردار دبیران و معلمین را زیر نظر بگیرند که اگر خدایی ناکرده در یکی از آنها انحرافی ببینند بلافاصله به مقامات و مسئولان گزارش نمایند و خود دبیران و معلمین با هوشیاری مواظب همکاران خود باشند تا اگر بعضی از آنان خواستند افکار انحرافی خود را تدریس و به فرزندان اسلامیان القا کنند از آنان جلوگیری نمایند و در صورتی که فایده نبخشید با قاطعییت مطلب را با مسئولان در میان بگذارند.
فرزندان عزیزم خود نیز از یکدیگر به بهترین وجه مراقبت کنند و در صورتیکه مشاهده کردند که بعضی از دشمنان در لباس دوست و همشاگردی میخواهند آنانرا جذب گروه خود کنند به مقامات مسئول معرفی نمایند و سعی کنند اینکار را مخفیانه انجام دهند. مادران و پدران متعهد از رفت و آمدهای فرزندانشان سخت مراقبت کنند و آنانرا زیر نظر بگیرند.
پیام به ملت ۱ مهر ۱۳۶۱
با سپاس از وبسایت ایران ب ب ب
آدرس های جدید وبلاگ ایران آزاد خبر به شرح زیر است:
&
برای دیدن این فیلم لطفا بر روی لینک زیر کلیک کنید:
http://uk.youtube.com/watch?v=l7ByQIJhQ6A
با سپاس از وبلاگ خبری اوین 209
ایران پرس نیوز:خودروی کورکننده آنتن تلفن همراه در خدمت فاشیسم اسلامی
یکی از خوانندگان سایت از تهران:
آنجا که استبداد هار به خیابان ها می ریزد
آیا تا کنون نام این دستگاه را شنیده اید؟
"خودروی کورکننده آنتن تلفن همراه"
در یوش مغول وار دیروز نیروهای سرکوبگر بر علیه تجمع و راه پیمایی دانش جویان دانشگاه تهران ، که خواستی جز خواسته های برحق صنفی و رفاهی خود نداشتند، از جمله ابزار سرکوب پلیس تا به دندان مسلح استبداد دینی ، یکی همین اتومبیل سیار حامل تجهیزات وارداتی (از همان کشور های غربی کافر ) است.
کار این دستگاه سیار کور کردن تلفن های همراه است تا دانشجویان معترض هیچ گونه وسیله ارتباطی با خارج از محوطه دانشگاه نداشته باشند ! آیا این عمل مصداق دقیق بی قانونی نیست ؟ خفه کردن طرف مقابل به هر وسیله ممکن و با هر گونه هزینه ای ظاهرا توسط دستگاه سرکوب خامنه ای مجاز و ممکن است !
این دستگاه وارداتی از خزانه بیت المال ملت ایران آن هم برای سرکوب فرزندان ملت ایران واقعا شرم آور است ! آن هم برای دولتی که چپ و راست شعار "امسال سال قانون است" را از بوق های تبلیغاتی خود مدام پخش می کند ! این دستگاه نه تنها در تلفن همراه دانشجویان بلکه در تلفن های کسبه و عابرین خیابان و خانه های اطراف دانشگاه هم اختلال ایجاد می کند.
مهم تر از همه به دلیل تشعشع امواج بسیار خطرناک ماکرویوهای قوی ، سلامتی دانشجویان و سایر مردم بی خبر آن حوالی را با خطر جانی مواجه می سازد و می تواند جنین خانم های بار دار را با عوارض غیر قابل جبرانی روبرو کند.
این جاست که باید گفت : این استبداد خشن و بی شرم حاضر است به سادگی برای از میان برداشتن کاهی ، کوهی را هم تخریب کند. اکنون سوال اساسی این است : آیا این دیکتاتورهای بی فرهنگ اگر به یک تکنولوژی بالاتری چون بمب اتم دسترسی داشته باشند بر ای مقابله با مبارزات مردم و حفظ کیان ناپاک خود لحظه ای در به کار بردن آن درنگ خواهند کرد و پروایی از مثله شدن صد ها هزار و بلکه ملیون ها انسان دارند ؟
ایران پرس نیوز:ورود گارد ضد شورش به محوطه کوی دانشگاه
ناآرامی بی سابقه در کوی دانشگاه تهران/ ورود گارد ضد شورش به محوطه کوی دانشگاه و مجروح شدن تعدادی از دانشجویان
ادوارنیوز: کوی دانشگاه تهران برای دومین شب متوالی شاهد اعتراض و تجمع دانشجویان و ورود بی سابقه یگان ضد شورش به محوطه کوی و ضرب و جرح دانشجویان بوده است.
دانشجویان ساکن کوی مطابق قراری که دیشب و به هنگام پایان تجمع گذاشتند از ساعت 20 امشب در محوطه کوی تجمع کرده، سپس به سمت سمت درب فنی کوی دانشگاه تهران حرکت کرده و اقدام به سر داد شعار نمودند. دانشجویان که در شبهای گذشته عمدتا خواسته های صنفی داشته اند در تجمع امشب اقدام به سر دادن شعارهای تند سیاسی کرده اند. مهمترین شعار دانشجویان برکناری عمید زنجانی رییس روحانی دانشگاه تهران است.
این در حالی است که نیروهای ضد شورش در برابر درب کوی صف آرایی کردند.
شاهدان عینی گزارش می دهند یگان ویژه ضد شورش برای ترساندن دانشجویان اقدام به رژه در برابر درب فنی کوی در خیابان امیرآباد کرده است که به دنبال این اقدام پلیس، دانشجویان خشمگین با هجوم به سمت درب فنی کوی پس از شکستن این درب قصد ورود به خیابان امیرآباد را داشته اند که پلیس ضمن مقاومت در برابر این تلاش دانشجویان در اقدامی بی سابقه از تیرماه 78 با ورود محدود به محوطه کوی دانشگاه تهران اقدام به ضرب و شتم دانشجویان می کند.
همچنین تعدادی از دانشجویان در جریان این درگیری و تعقیب و گریز از ناحیه سر و دست دچار شکستگی شده اند. در مقابل تعدادی از نیروهای پلیس نیز زخمی شده اند و با آمبولانس از خیابان امیراباد به بیمارستان انتقال داده شده اند. گفتنی است نیروهای پلیس پس از عقب راندن دانشجویان از محوطه کوی خارج شده اند.
در حال حاضر برق کوی دانشگاه قطع شده و دانشجویان نگهبانی کوی را به آتش کشیده اند.
ایران پرس نیوز:یورش وحشیانه نیروهای گارد ویژه به کوی دانشگاه تهران
بنابه گزارشات رسیده غروب امروز یکشنبه 7 بهمن دانشجویان دانشگاه تهران دست به اعتراضات گسترده زدند. آنها در اعتراض به شرایط حاکم بر دانشگاه معترض بودند. در ساعت 21:00 گارد ویژه به دانشجویان اعتراض کننده حمله ور شد و درگیری بین دانشجویان و گارد به شدت ادامه دارد. تعداد زیادی از نیروهای گارد ویژه وارد گوی دانشگاه شدند و به دانشجویان وحشیانه حمله نمودند. در اثر این حمله دهها دانشجو زخمی و تعداد زیادی دستگیر شدند.
در حملۀ به ساختمانهای 20،21،22،23 توسط نیروهای گارد ویژه آسیب جدی دیده است. درگیریها همچنان ادامه دارد و کوی دانشگاه توسط نیروهای سرکوبگر به اشغال در آمده است.
فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران، حمله به دانشجویان دانشگاه تهران را محکوم می کند، و از تمامی سازمانهای حقوق بشری خواستار دخالت برای پایان دادن به سرکوب وحشیانه دانشجویان است.
فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران
07 بهمن ماه 1386 برابر با 27 ژانویه
ایران پرس نیوز:ما فرزندان كاوه و سیاوشیم، تا سقوط این نظام از پا نمی نشینیم
آخرین اخبار از کوی دانشگاه تهران
از وبلاگ کمپین آزادی و برابری (پلی تکنیک)
براساس آخرین گزارش رسیده از دانشگاه تهران، تظاهرات خشمگینانه بیش از١٥٠٠ تن از دانشجویان دانشگاه تهران كه از عصر امروز آغاز شده بود در زیر حملات مأموران انتظامی و برف سنگین تا ساعت٢١:٣٠ دقیقه ادامه داشت.
در این تظاهرات دانشجویان از جمله شعار می دادند: ما فرزندان كاوه و سیاوشیم، تا سقوط این نظام از پا نمینشینیم / حکومت زور نمیخوایم، پلیس مزدور نمیخوایم / احمدی پینوشه، ایران شیلی نمیشه / محمود احمدی نژاد، عامل تبعیض و فساد / دانشجو میمیرد، ذلت نمی پذیرد / دانشگاه پادگان نیست و دانشجوی زندانی آزاد باید گردد.
مأموران گارد ویژه كه در طول تظاهرات مرتباً كمك میخواستند و دسته های تازه نفس به صحنه میآوردند، با استفاده از ماشینهای آبپاش و باتون به دانشجویان حمله میكردند. گارد ویژه ضد شورش و نیروی انتظامی از در جنوبی کنار دانشکده فنی وارد کوی دانشگاه میشود و ٢٠ نفر از دانشجویان معترض را دستگیر میکند.
در جریان درگیری دانشجویان با گارد ضد شورش بیش از ٦٠ نفر از دانشجویان زخمی شده اند. اما دانشجویان كه درِ قفل شده دانشگاه را شكسته بودند و با پرتاب سنگ به درگیری با مأموران ادامه دادند، چندبار آنها را به عقب راندند.
دانشجویان در ساعت ٢١:٣٠ دقیقه اعلام كردند كه تظاهرات را موقتاً پایان میدهند و فردا ٧ بهمن در صورتی كه خواست هایشان برآورده نشده باشد، اعتراضات را با شدت بیشتری از سر خواهند گرفت.
ایران پرس نیوز:خودسوزی راننده شرکت واحد در اعتراض به وضع معیشتی خویش
گفته می شود هفته گفته یکی از رانندگان اتوبوس های درون شهری تهران براثر خودسوزی جان خود را از دست داد.
به گزارش دسترنج "فریدون.د" از رانندگان اتوبوس های خصوصی بود که در خط میدان صنعت – میدان شهیاد به جابجایی مسافران مشغول بود.
علت خودسوزی این راننده 42 ساله که از کارگران بازخریدی شرکت واحد است مشکلات او با تامین هزینه و نگهداری دستگاه اتوبوس بوده است.
او پس از آنکه برای حل مشکلات خود از مراجعه مکرر به هیات نظارت بر خصوصی سازی شرکت واحد – واقع در میدان پاستور - ناامید شده بود در اعتراض خودسوزی کرد.
ایران پرس نیوز:شعار 'مرگ بر دیکتاتور' دانشجویان شجاع در تهران
در حالی که مسئولین دانشگاه تهران اعلام کرده اند به خواسته های صنفی دانشجویان کوی دانشگاه رسیدگی خواهند کرد، اعتراضات دانشجویان برای سومین شب متوالی در محوطه کوی دانشگاه ادامه یافت.
به گزارش خبرنامه امیرکبیر ساعت ۷:۳۰ یکشنبه شب، ۷ بهمن ماه، در حدود ۵۰۰ نفر از دانشجویان ساکن کوی دانشگاه تهران با تجمع در محوطه کوی به اعتراضات خود پیرامون مطالبات صنفی و سیاسی خود ادامه دادند.
دانشجویان ابتدا با خواندن شعار «یار دبستانی» و سر دادن شعارهایی همچون «رئیس بی لیاقت استعفا استعفا»، «دانشجوی زندانی آزاد باید گردد» و… به راهپیمایی در صحن کوی پرداخته و به تدریج مقابل درب دانشکده فنی کوی جمع شدند.
این در حالی بود که دقایقی پس از آغاز تجمع دانشجویان نیروی انتظامی و گارد ضد شورش به همراه مامورین لباس شخصی در خیابان امیرآباد مستقر شده بودند. تعداد نیروهای پلیس ضد شورش بیش از هفتاد نفر بود که با تعداد زیادی خودرو از جمله دو اتوبوس، چهار مینیبوس و یک خودروی کورکننده آنتن تلفن همراه، در اطراف کوی دانشگاه مستقر شدند.
نیروی انتظامی به طرف دانشجویان تجمع کننده داخل کوی اقدام به سنگ پراکنی کردند که دانشجویان نیز در اقدامی متقابل به طرف مامورین نیروی انتظامی مستقر در خیابان سنگ پرتاب می کردند. نیروهای گارد ویژه همچنین در اقدامی تحریک آمیز در پاسخ به شعارهای دانشجویان بر علیه نیروی انتظامی دانشجویان را «هو» می کردند و نیروهای گارد در خیابان امیرآباد مقابل خوابگاه دانشجویان رژه می رفتند.
پس از آن که جمعیت دانشجویان تجمع کننده مقابل درب فنی به بیش از ۷۰۰ نفر رسیده بود، اقدامات تحریک آمیز نیروی انتظامی و فشار جمعیت موجب شکسته شدن درب فنی و خارج شدن دانشجویان از کوی شد. دانشجویان درحالی که شعار «مرگ بر دیکتاتور» سر می دادند چند متر وارد خیابان شدند.
در پی این حرکت دانشجویان، گارد ویژه در اقدامی بی سابقه با حمله به طرف دانشجویان، آن ها را تا داخل کوی تعقیب و دانشجویان تجمع کننده را مورد ضرب و شتم قرار داد. در پی ضرب و شتم دانشجویان حدود ۱۸ نفر از دانشجویان جراحاتی در ناحیه سر، صورت، پا و دست برداشتند. گارد ویژه همچنین در داخل کوی اقدام به دستگیری ۴-۵ نفر از دانشجویان نمود.
پس از این حرکت، نیروهای گارد از کوی خارج شده و به داخل خیابان باز گشتند. دانشجویان نیز با انتقال مجروحین به داخل نمازخانه، همچنان به تجمع و سر دادن شعار در محوطه کوی ادامه دادند. جمعیت دانشجویان در ساعت ۱۰ شب به بیش از ۱۰۰۰ نفر رسیده بود و دانشجویان شعارهای تند سیاسی بر علیه مسئولین نظام سر می دادند.
دانشجویان از داخل کوی و پشت بام ساختمان خوابگاه های کوی اقدام به پرتاب سنگ و مواد آتش زا به داخل خیابان کردند. گارد ضد شورش در مقابل این حرکت به حالت نشسته درآمده و سپرهای خود را روی سر خود گرفته بود، تا سنگ و مواد آتش زا به آن ها آسیبی نرساند. اما با این وجود چند نفر از مامورین نیروی انتظامی مجروح و با آمبولانس به بیمارستان منتقل شدند.
تجمع دانشجویان تا دقایقی مانده به نیمه شب ادامه داشت و در چند نوبت پس از تجمع دانشجویان مقابل درب ها، مامورین نیروی انتظامی با حمله به سمت دانشجویان آن ها را از پشت درب های کوی متفرق می کردند. دانشجویان شعار می دادند «دانشجو می میرد، ذلت نمی پذیرد»، «زنجانی بی عرضه، برو برگرد به حوزه» و… .
در حالی که جو رعب و وحشت در میان دانشجویان ساکن کوی از حمله شبانه نیروهای لباس شخصی به کوی حاکم شده، همانند اتفاقی که در ۱۸ تیر سال ۷۸ افتاد، معترضین به تجمع خود خاتمه داده و به اتاق های خود بازگشتند.
حرکت اعتراضی دانشجویان ساکن کوی دانشگاه تهران روز جمعه و در پی پایین بودن کیفیت غذا آغاز و این اعتراض به خیابان کشیده شد. همان روز قمصری، معاون دانشجویی دانشگاه تهران، با حضور در میان دانشجویان و انتقاد از کشیده شدن اعتراضات به خیابان قول پیگیری مطالبات صنفی دانشجویان را داد. دانشجویان روز شنبه نیز تجمع مشابهی را در کوی برگزار کردند.
تصاویری از کتاب انقلاب سفید بقلم شاهنشاه آریامهر:
*** 6 بهمن سالروز انقلاب سفید اعلیحضرت محمد رضا شاه پهلوی شاهنشاه آریامهر و ملت گرامی باد ***
|
|
برای دیدن این ویدئو کلیپ لطفا بر روی لینک زیر کلیک کنید:
برای دیدن این ویدئو کلیپ لطفا بر روی لینک زیر کلیک کنید:
اتاق فرزندان کوروش( farzandanekourosh ) از این پس هر یکشنبه ساعت ۱۲:۰۰ ظهر بوقت غرب آمریکا برابر با ساعت ۱۱:۳۰ شب بوقت ایران در پالتالک مسنجر توسط جناب آقای ضیا آتابای گرامی باز می شود.از تک تک شما عزیزان دعوت می شود که به اتاق فرزندان کوروش( farzandanekourosh ) در پالتالک مسنجر بیایید و در بحث های این اتاق شرکت کنید.با سپاس
لطفا به دوستان و بستگانتان هم اطلاع دهید
Tel : 001 (818) 776 - 0899
Fax: 001 (818) 776 - 9899
هموطنان گرامی از طریق این ایمیل می توانید با جناب آقای ضیا آتابای گرامی در ارتباط باشید.